Jak przekonać dziecko do wizyty u psychologa czy u psychiatry? 

Niezależnie od wieku dziecka, warto jest powiedzieć dziecku, do kogo idzie, i z jakiego  powodu.  Ważne jest żeby dziecko uprzedzić o wizycie. Warto też jest powiedzieć jak ta wizyta może wyglądać. 
Zwykle jest tak, że zanim dziecko zostanie przyprowadzone na wizytę do specjalisty,  najpierw u tego specjalisty są rodzice i mogą się dowiedzieć się, jak lekarz czy psycholog planuje z tym dzieckiem rozmawiać. 

Można więc dziecku opowiedzieć, jak wygląda gabinet, czego się może tam spodziewać,  że np. są gry, że są zabawki, że lekarz czy psycholog będą pytać o różne rzeczy,  np o  szkołę, zainteresowania, czy o przyjaźnie.  

Co zrobić jeśli nastolatek nie chce iść do  psychologa czy psychiatry? 

Czasem jest tak, że młody człowiek uważa, że to nie z nim jest problem, tylko problem jest gdzieś na zewnątrz. I wtedy mówi, że nie wie, czemu przyszedł na wizytę.  Wtedy warto jest jednak spróbować,  na spokojnie, porozmawiać z młodym człowiekiem i spróbować  znaleźć jakąś rzecz, która może temu nastolatkowi przeszkadzać. 
Na przykład to, że nie może spać albo to, że nie lubi chodzić do szkoły i że to dla niego  duży stres. Znaleźć taką rzecz, która może być dyskomfortem dla samego nastolatka, a  nie jest dyskomfortem tylko i wyłącznie dla rodzica. 
Bywają nastolatki, które komunikują, że w niczym nie potrzebują pomocy. Wtedy warto j est, żeby rodzic spróbował opowiedzieć co jego niepokoi. W takiej sytuacji daje to   nastolatkowi możliwość by na spokojnie usłyszeć z  perspektywy, z zewnątrz czym się  rodzic martwi. 

Z jakich powodów dziecko czy nastolatek może nie chcieć iść do psychologa  czy psychiatry? 

Jako rodzic możesz  spróbować przewidzieć, czego być może dziecko czy nastolatek się  boi w związku z wizytą u psychologa czy psychiatry.  Każdy ma jakieś wyobrażenia,  jakieś przekonania o psychologu, psychiatrze i one czasami są nieprawidłowe.  Część dzieci,  myśli że jak idzie do psychiatry, to na pewno dostanie leki. A to nie jest prawda. Do psychiatry idzie się po to, żeby dostać diagnozę, żeby wiadomo było, co się dzieje.  Niekoniecznie to oznacza  leczenie farmakologiczne.  

Czasem ta niechęć do pójścia do specjalisty wynika z lęku, z tego, że dziecko nie wie, co to jest za sytuacja i boi się, że w tej sytuacji będzie się coś z nim działo, na co nie będzie  miało  wpływu. 

Czasami też niechęć do pójścia do specjalisty, może się wiązać z buntem przeciwko  rodzicowi. To znaczy, że dziecko jest złe na rodzica z jakiegoś, powodu i ten opór jest  przejawem tej wściekłości. Wtedy też warto o tym z młodym człowiekiem rozmawiać.  

Bywa też tak, że we wcześniejszych interakcjach dziecka z rodzicem, dziecko słyszało  “bo cię wyślę do psychologa jak tak się będziesz tak zachowywał,  pójdziesz do psychiatry”. Dziecko odbiera to jako karę, jako coś złego. Niestety również w szkołach, dziecko może usłyszeć, że za karę ma iść  do pani psycholog albo do pani pedagog.  Takie wypowiedzi kształtują przekonania dziecka i jego niechęć  przed wizytą.  
Ważne jest by nigdy nie straszyć, nigdy nie grozić  wizytą u psychologa czy psychiatry  ponieważ taka wizyta może być kiedyś naprawdę Twojemu dziecku  potrzebna.