ADHD: wyzwanie i potencjał
2026-07-02
Niezależnie od wieku dziecka, warto jest powiedzieć dziecku, do kogo idzie, i z jakiego powodu. Ważne jest żeby dziecko uprzedzić o wizycie. Warto też jest powiedzieć jak ta wizyta może wyglądać.
Zwykle jest tak, że zanim dziecko zostanie przyprowadzone na wizytę do specjalisty, najpierw u tego specjalisty są rodzice i mogą się dowiedzieć się, jak lekarz czy psycholog planuje z tym dzieckiem rozmawiać.
Można więc dziecku opowiedzieć, jak wygląda gabinet, czego się może tam spodziewać, że np. są gry, że są zabawki, że lekarz czy psycholog będą pytać o różne rzeczy, np o szkołę, zainteresowania, czy o przyjaźnie.
Co zrobić jeśli nastolatek nie chce iść do psychologa czy psychiatry?
Czasem jest tak, że młody człowiek uważa, że to nie z nim jest problem, tylko problem jest gdzieś na zewnątrz. I wtedy mówi, że nie wie, czemu przyszedł na wizytę. Wtedy warto jest jednak spróbować, na spokojnie, porozmawiać z młodym człowiekiem i spróbować znaleźć jakąś rzecz, która może temu nastolatkowi przeszkadzać.
Na przykład to, że nie może spać albo to, że nie lubi chodzić do szkoły i że to dla niego duży stres. Znaleźć taką rzecz, która może być dyskomfortem dla samego nastolatka, a nie jest dyskomfortem tylko i wyłącznie dla rodzica.
Bywają nastolatki, które komunikują, że w niczym nie potrzebują pomocy. Wtedy warto j est, żeby rodzic spróbował opowiedzieć co jego niepokoi. W takiej sytuacji daje to nastolatkowi możliwość by na spokojnie usłyszeć z perspektywy, z zewnątrz czym się rodzic martwi.
Z jakich powodów dziecko czy nastolatek może nie chcieć iść do psychologa czy psychiatry?
Jako rodzic możesz spróbować przewidzieć, czego być może dziecko czy nastolatek się boi w związku z wizytą u psychologa czy psychiatry. Każdy ma jakieś wyobrażenia, jakieś przekonania o psychologu, psychiatrze i one czasami są nieprawidłowe. Część dzieci, myśli że jak idzie do psychiatry, to na pewno dostanie leki. A to nie jest prawda. Do psychiatry idzie się po to, żeby dostać diagnozę, żeby wiadomo było, co się dzieje. Niekoniecznie to oznacza leczenie farmakologiczne.
Czasem ta niechęć do pójścia do specjalisty wynika z lęku, z tego, że dziecko nie wie, co to jest za sytuacja i boi się, że w tej sytuacji będzie się coś z nim działo, na co nie będzie miało wpływu.
Czasami też niechęć do pójścia do specjalisty, może się wiązać z buntem przeciwko rodzicowi. To znaczy, że dziecko jest złe na rodzica z jakiegoś, powodu i ten opór jest przejawem tej wściekłości. Wtedy też warto o tym z młodym człowiekiem rozmawiać.
Bywa też tak, że we wcześniejszych interakcjach dziecka z rodzicem, dziecko słyszało “bo cię wyślę do psychologa jak tak się będziesz tak zachowywał, pójdziesz do psychiatry”. Dziecko odbiera to jako karę, jako coś złego. Niestety również w szkołach, dziecko może usłyszeć, że za karę ma iść do pani psycholog albo do pani pedagog. Takie wypowiedzi kształtują przekonania dziecka i jego niechęć przed wizytą.
Ważne jest by nigdy nie straszyć, nigdy nie grozić wizytą u psychologa czy psychiatry ponieważ taka wizyta może być kiedyś naprawdę Twojemu dziecku potrzebna.
